|
Where the Panoramic Highway curves left, start uphill along the paved fire road. In a few yards, an unpaved fire road climbs off to the left. Follow it if you wish to avoid the paved road, but both roads lead in a short distance to the Throckmorton Ridge Fire Station #2, and the paved road will save you some unnecessary climbing. Go around the west (left) side of the fire station and continue on up the fire road, which in another hundred yards or so passes a large green water tank on your left. Just beyond the tank, the Matt Davis Trail takes off to the left along a series of steps. Note the excellent views over the Bay to the east; but these are not comparable to those you'll have from higher up.
|
Kie la Panorama Ŝoseo kurbiĝas maldekstren, ekiru supren laŭ la pavimita fajrovojo. Post kelkaj metroj, nepavimita fajrovojo supreniras maldekstren. Laŭiru ĝin se vi volas eviti la pavimitan vojon, sed ambaŭ vojoj baldaŭ kondukas al la Fajrobrigadejo #2 de Throckmorton-Kresto, kaj la pavimita vojo evitas iom da nenecesa suprenirado. Ĉirkaŭiru la okcidentan (maldekstran) flankon de la stacio kaj pluiru laŭ la fajrovojo, kiu post ankoraŭ cent-ducent metroj preteriras grandan verdan akvujon, maldekstre. Preter la ujo, la Vojo Matt Davis supreniras maldekstren laŭ kelkaj ŝtupoj. Rimarku la bonegan vidon trans la Golfo al la oriento; sed tiu ne kompareblas kun tiuj videblaj de pli supere.
|
|
After a short initial climb, the Matt Davis Trail contours west along the south slope of the Mt. Tamalpais ridge, occasionally in forest -- the usual decidious trees mixed first with Douglas fir, then with redwood -- climbing very, very gradually. In about half a mile, you pass the junction to the Hoo Koo E Koo Trail, which leads off to the right and, should you wish to follow it, will take you around the east end of the mountain and down to the town of Kentfield northeast of Mt. Tamalpais.
|
Post mallonga komenca supreniro, la Vojo Matt Davis konturas okcidenten laŭ la suda deklivo de la kresto de Monto Tamalpais, foje en arbaro -- la kutimaj folifalaj arboj miksiĝintaj unue kun pseŭdocugoj, poste kun sekvojoj -- treege malrapide suprenirante. Post malpli ol kilometro, vi preterirus la vojkuniĝon kun la Vojo Hoo Koo E Koo, kiu kondukas dekstren kaj, se vi volas sekvi ĝin, ĉirkaŭ la orienta flanko de la monto kaj malsupren al la urbo Kentfield nororiente de Monto Tamalpais.
|
|
Another hundred yards brings you to the bridge over lovely Fern Creek. Note the little weir just upstream, with the (in season) curtain fall streaming over it. Then continue as the trail curves left back out of the canyon and the canyon forest for good views out over the Bay and now the Pacific bight between San Mateo and Marin counties. The trail, as it contours around the next ridge, now climbs moderately in easy stages. In another half mile you will be in the next canyon and its sequoia forest. The canyon is that of Laguna Creek, quite lovely on a spring afternoon and easily crossable on the usual wooden bridge; but before you reach the bridge, you will turn uphill to the right on the Nora Trail.
|
Ankoraŭ cent metroj venigos vin al la ponto trans bela Rojo Filika. Rimarku la baraĵeton iom supere, kun la (ĝustasezone) kurtena falakvo kiu fluas trans ĝin. Poste daŭrigu dum la vojo kurbiĝas maldekstren el la kanjono kaj la kanjona arbaro por bonvaj vidoj trans la Golfo kaj, nun, la pacifika buĥto inter kantonoj San Mateo kaj Marin. La vojo, konturante ĉirkaŭ la posta kresto, nun modera supreniras laŭ facilaj stadioj. Post ankoraŭ kilometro vi eniros la postan kanjonon kaj ties sekvojan arbaron. La kanjono estas de Rojo Laguna, tre bela je printempa posttagmezo, kaj facile transirebla per la kutima ligna ponto; sed neatinginte la ponton, vi turnos vin supren, dekstre, laŭ la Vojo Nora.
|
|
The Nora Trail is one of two ways of reaching the rustic West Point Inn from the Matt Davis Trail, the other being the West Point Trail, several hundred yards further along. The Nora Trail is the only genuinely steep climb along this route. You climb up alongside Laguna Creek for a hundred yards, then cross it to the west side on another bridge, and from there wind up the rather steep slope for about half a mile -- crossing another small creek en route -- until you suddenly emerge from sequoia forest into the forecourt of the Inn, where you can find tables at which to sit, water fountains from which to drink, and time in which to enjoy them. Don't expect to find room at the Inn, however; it is generally booked up well in advance.
|
La Vojo Nora estas unu el du vojoj por atingi la kamparecan Gastejon Okcidentvidpunkta de la Vojo Matt Davis; la alia estas la Vojo Okcidentvidpunkta, kiun vi trafus post kelkcent metroj. La Vojo Nora estas la sola vere kruta supreniro laŭ ĉi tiu ekskurso. Vi supreniras apud Rojo Laguna dum cent metroj, tiam transiras al la okcidento per alia ponto, kaj de tie serpentumas supren laŭ la iom kruta deklivo dum kilometro -- survoje transirante alian rojeton -- ĝis vi subite eliĝas el sekvoja arbaro al la antaŭkorto de la Gastejo, kie vi povas trovi tablojn ĉi kiuj sidi, fontanoj el kiuj trinki, kaj tempon per kiu ĝui tiujn. Tamen, ne esperu trovi spacon en la Gastejo; ĝi estas ĝenerale antaŭlonge rezervita.
|
|
When you are ready to leave, go around the west side of the Inn on the wide and well-graded, though somewhat stony, fire road; this is the Old Railway Grade, the route that the train used to take to the top of Mt. Tamalpais. You follow this road for about a mile and a half, again winding in and out of canyons, in its moderate climb up to the ridge. The walk is a pleasant one in springtime, but I would not want to do it in summer without both a hat to shade me from the sun and several bottles of water to replace a gallon of sweat; the slope faces south, toward the sun, and there is very little shade aside from an occasional coppice. The walker should also be on the lookout for vehicles; I passed a pickup truck loaded with duffle for people apparently intending to use the Inn as a base camp.
|
Kiam vi pretas foriri, ĉirkaŭiru la okcidentan flankon de la Gastejo laŭ la larĝa kaj bone ebenigita, kvankam iom ŝtonoza, fajrovojo; jen la Malnova Fervoja Vojo, kiun la vagonaro iam sekvis al la supro de Monto Tamalpais. Sekvu tiun vojon dum eble unu mejlo kaj duono, denove serpentumante tra kanjonoj, laŭ ties modera supreniro al la kresto. La promeno estas plaĉa en printempo, sed mi ne volus fari tion somere sen kaj ĉapelo por ŝirmi min de la suno kaj kelkaj boteloj da akvo por reprovizi min per pluraj litroj da ŝvito; la deklivo frontas la sudon kaj la sunon, kaj mankas ombro escepte de foja arbareto. La promenanto ankaŭ gardu kontraŭ veturiloj; mi mem preteriris kamioneton ŝarĝitan de tornistroj por homoj verŝajne intencantaj uzi la Gastejon kiel ekskursobazon.
|
|
Eventually you reach the tree-shaded ridge and the ridge road that runs up to the parking lot below the summit. You turn right onto the road, but don't cross it to walk facing traffic; in a moment an older route runs off to the right, barred to motorized traffic, and you can follow this. It will lead you around a slight curve to the rest room and table beyond the parking lot, but if you keep your eyes open you will find, in another hundred yards, a genuine trail -- the upper end of the Fern Creek Trail -- that cuts off to the left and zigzags uphill through dense brush. This will bring you right out into the parking lot.
|
Finfine vi atingos la arbe ombratan kreston kaj la krestan ŝoseon kiu kondukas al la aŭtolasejo sub la pinto. Turnu vin dekstren sur la vojon, sed ne transiru ĝin por marŝi fronte al trafiko; post nura momento, pli antikva ŝoseo, barata kontraŭ motortrafiko, devojiĝas dekstren, kaj vi povas sekvi ĝin. Tiu kondukos vin ĉirkaŭ larĝa kurbo al la necesejo kaj tablo aliflanke de la aŭtolasejo, sed se vi zorge gvatas, post ankoraŭ cent metroj vi trafos veran piedvojon -- la supran parton de la Vojo Filikroja -- kiu ekiras maldekstren kaj zigzagas supren tra densa arbustaro. Tiu baldaŭ venigos vin al la aŭtolasejo.
|
|
Beyond the parking lot you can visit the summit visitor center, if you wish; but, beyond that, you will meet the plank trail that leads to the summit of Mt. Tamalpais. This trail, made out of planks, starts as a ramp but soon evolves into steps, and eventually ends in an extremely rocky trail that winds around the north side of the mountain before reaching, in about a quarter mile or a bit more, the old lookout station on the summit. For views over the entire area, you have to clamber around the station on the rocks; it would be nice if the State Park administration would have this no-longer-used station removed and replaced with a summit belvedere, from whose shelter in the sometimes chilly winds one could enjoy a full 360-degree vista.
|
Preter tiu aŭtolasejo vi povas viziti la montopintan vizitcentron, se vi deziras; sed, ankaŭ preter tio, vi trafos la tabulan vojon kiu kondukas al la pinto de Monto Tamalpais. Tiu vojo, konstruita el tabuloj, komenciĝas kiel ramplo sed baldaŭ evoluas al ŝtupoj, kaj baldaŭ finiĝas ĉe ege roka vojo kiu ĉirkaŭiras la nordan flankon de la monto antaŭ atingi, post eble duonkilometro, la malnovan gvatejon sur la montopinto. Por vidoj de la tuta regiono, oni devas ĉirkaŭ grimpi la gvatejon sur la rokaro; estos bone se la Ŝtatparka instanco malkonstruus tiun jam ne uzatan gvatejon kaj anstataŭus por ĝi montpintan rokcirklon, el kies ŝirmo de la foje frostaj ventoj oni povus ĝui plenan 360-gradan vidon.
|